تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٢٢
شروط و پيمانها را قبول نمىكند». «١»
و از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله نقل شده كه فرمود: لا دِيْنَ لِمَنْ لا عَهْدَ لَهُ:
«آن كس كه به پيمان خود وفادار نيست دين ندارد». «٢»
روى همين جهت، موضوع وفاى به عهد از موضوعاتى است كه هيچ گونه تفاوتى در ميان انسانها درباره آن نيست، خواه طرف پيمان، مسلمان باشد يا غير مسلمان و به اصطلاح از حقوق انسان است، نه از حقوق برادران دينى.
در حديثى از امام صادق عليه السلام مىخوانيم:
ثَلاثٌ لَمْ يَجْعَلِ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ لِاحَدٍ فِيْهِنَّ رُخْصَةً: أَداءُ الأَمانَةِ إِلَى الْبَرِّ وَ الْفاجِرِ، وَ الْوَفاءُ بِالْعَهْدِ لِلْبَرِّ وَ الْفاجِرِ، وَ بِرُّ الْوالِدَيْنِ بَرَّيْنِ كانا أَوْ فاجِرَيْنِ!:
«سه چيز است كه خداوند به هيچ كس اجازه مخالفت با آن را نداده است:
اداى امانت در مورد هر كس خواه نيكوكار باشد يا بدكار؛
وفاى به عهد درباره هر كس خواه نيكوكار باشد يا بدكار؛
و نيكى به پدر و مادر خواه نيكوكار باشند يا بدكار». «٣»
حتى در روايتى از امير مؤمنان على عليه السلام نقل شده: اگر كسى با اشاره پيمانى را بر عهده بگيرد بايد به آن وفا كند، مىفرمايد: