١٧٦ يَسْتَفْتُونَكَ قُلِ اللَّهُ يُفْتيكُمْ فِي الْكَلالَةِ إِنِ امْرُؤٌ هَلَكَ لَيْسَ لَهُ وَلَدٌ وَ لَهُ أُخْتٌ فَلَها نِصْفُ ما تَرَكَ وَ هُوَ يَرِثُها إِنْ لَمْ يَكُنْ لَها وَلَدٌ فَإِنْ كانَتَا اثْنَتَيْنِ فَلَهُمَا الثُّلُثانِ مِمَّا تَرَكَ وَ إِنْ كانُوا إِخْوَةً رِجالًا وَ نِساءً فَلِلذَّكَرِ مِثْلُ حَظِّ الأُنْثَيَيْنِ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُمْ أَنْ تَضِلُّوا وَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْ‌ءٍ عَليمٌ
ترجمه:
١٧٦- از تو (درباره ارث) سؤال مى‌كنند، بگو: «خداوند، حكم كلاله (خواهر و برادر) را براى شما بيان مى‌كند: اگر مردى از دنيا برود، كه فرزند نداشته باشد، و براى او خواهرى باشد، نصف اموالى را كه به جا گذاشته، از او (ارث) مى‌برد؛ و آن (مرد نيز) تمام مال را از خواهر، به ارث مى‌برد، در صورتى كه (خواهر او) فرزند نداشته باشد؛ و اگر دو خواهر (از او) باقى باشند دو سوم اموال را مى‌برند؛ و اگر برادران و خواهران با هم باشند، براى هر مذكر، دو برابر سهم مؤنث است. خداوند براى شما بيان مى‌كند تا گمراه نشويد؛ و خداوند به همه چيز داناست».
شأن نزول:
بسيارى از مفسران در شأن نزول آيه فوق از «جابر بن عبداللَّه انصارى» چنين نقل كرده‌اند، مى‌گويد: من شديداً بيمار بودم، پيامبر صلى الله عليه و آله به عيادت من آمد، در آنجا وضو گرفت و از آب وضوى خود بر من پاشيد، من كه در انديشه مرگ بودم به پيامبر صلى الله عليه و آله عرض كردم: