تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨٢

١٦٧ إِنَّ الَّذينَ كَفَرُوا وَ صَدُّوا عَنْ سَبيلِ اللَّهِ قَدْ ضَلُّوا ضَلالًا بَعيداً
١٦٨ إِنَّ الَّذينَ كَفَرُوا وَ ظَلَمُوا لَمْ يَكُنِ اللَّهُ لِيَغْفِرَ لَهُمْ وَ لا لِيَهْدِيَهُمْ طَريقاً
١٦٩ إِلَّا طَريقَ جَهَنَّمَ خالِدينَ فيها أَبَداً وَ كانَ ذلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسيراً
ترجمه:
١٦٧- كسانى كه كافر شدند، و (مردم را) از راه خدا باز داشتند، در گمراهى دورى گرفتار شده‌اند.
١٦٨- كسانى كه كافر شدند، و (به خود و ديگران) ستم كردند، هرگز خدا آنها را نخواهد بخشيد، و آنان را به هيچ راهى هدايت نخواهد كرد.
١٦٩- مگر به راه دوزخ! كه جاودانه در آن خواهند ماند؛ و اين كار براى خدا آسان است!
تفسير:
گمراهى دور و دراز
در آيات گذشته بحث‌هائى درباره افراد بى‌ايمان و با ايمان ذكر شده بود، در اين آيات، به دسته‌اى ديگر اشاره مى‌كند كه بدترين نوع كفر را انتخاب كردند.
آنها كسانى هستند كه علاوه بر گمراهى خود، كوشش براى گمراه ساختن ديگران مى‌كنند.
آنها كسانى هستند كه هم بر خود ستم روا مى‌دارند و هم بر ديگران؛ زيرا نه خود راه هدايت را پيموده‌اند و نه مى‌گذارند ديگران اين راه را بپيمايند.
لذا در نخستين آيه مىفرمايد: «كسانى كه كافر شدند و مردم را از گام