براى آن آفريده شده، روشن مى‌شود كه: منظور از جمله بالا اين است: اگر شما ايمان و عمل صالحى داشته باشيد و مواهب الهى را در مورد شايسته به كار گيريد و از آن سوء استفاده نكنيد، بدون شك كمترين مجازاتى دامن شما را نخواهد گرفت.
و در پايان براى تأكيد اين موضوع اضافه مى‌كند: «خداوند هم از اعمال و نيات شما آگاه است و هم در برابر اعمال نيك شما شاكر و پاداش دهنده است» «وَ كانَ اللَّهُ شاكِراً عَليماً».
در آيه فوق، موضوع «شكرگزارى» مقدم بر «ايمان» شده است و اين به خاطر آن است كه تا انسان نعمت‌ها و مواهب او را نشناسد و به مقام شكرگزارى نرسد، نمى‌تواند خود او را بشناسد، چه اين كه نعمت‌هاى او وسيله‌اى هستند براى شناسائى.
در كتب عقائد اسلامى نيز در بحث لزوم شناسائى خدا (وجوب معرفة اللَّه) جمعى از محققان از طريق «وجوب شكر منعم» استدلال مى‌كنند و مسأله وجوب فطرى شكرگزارى را در برابر «نعمت‌بخش»، طريقى براى لزوم شناسائى او قرار مى‌دهند (دقت كنيد).
***