تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١٧

١٣٦ يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا آمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ الْكِتابِ الَّذي نَزَّلَ عَلى‌ رَسُولِهِ وَ الْكِتابِ الَّذي أَنْزَلَ مِنْ قَبْلُ وَ مَنْ يَكْفُرْ بِاللَّهِ وَ مَلائِكَتِهِ وَ كُتُبِهِ وَ رُسُلِهِ وَ الْيَوْمِ الآخِرِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلالًا بَعيداً
ترجمه:
١٣٦- اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! به خدا و پيامبرش، و كتابى كه بر او نازل كرده، و كتب (آسمانى) كه پيش از اين فرستاده است، ايمان (واقعى) بياوريد! كسى كه خدا و فرشتگان او و كتاب‌ها و پيامبرانش و روز واپسين را انكار كند، در گمراهى دور و درازى افتاده است.
شأن نزول:
از «ابن عباس» نقل شده: اين آيه، درباره جمعى از بزرگان اهل كتاب مانند:
«عبداللَّه بن سلام»، «اسد بن كعب» و برادرش «اسيد بن كعب» و جمعى ديگر نازل گرديد؛ زيرا آنها در آغاز، خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله رسيده، گفتند: ما به تو و كتاب آسمانى تو و موسى‌ و تورات و عُزير ايمان مى‌آوريم، ولى به ساير كتاب‌هاى آسمانى و همچنين ساير انبياء ايمان نداريم، اين آيه نازل شد و به آنها تعليم داد:
بايد به همه ايمان داشته باشند. «١»