تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٠
كه از كلمه دنيا (به معنى پستتر و پائينتر) بر مىآيد- در برابر مرگ افتخارآميز در مسير زندگى جاويدان اهميتى ندارد.
ولى آنها كه حيات مادّى را اصيل و گرانبها و بالاتر از اهداف مقدس الهى و انسانى مىدانند، هيچ گاه مجاهدان خوبى نخواهند بود.
در ذيل آيه توجه مىدهد: سرنوشت چنين مجاهدانى كاملًا روشن است؛ زيرا از دو حال خارج نيست يا شهيد مىشوند و يا دشمن را در هم مىكوبند و بر او پيروز مىگردند، در هر صورت پاداش بزرگى به آنها خواهيم داد، مىفرمايد:
«كسانى كه در راه خدا پيكار مىكنند، چه كشته شوند و چه پيروز گردند، به زودى پاداش به آنها خواهيم داد» «وَ مَنْ يُقاتِلْ في سَبيلِ اللَّهِ فَيُقْتَلْ أَوْ يَغْلِبْ فَسَوْفَ نُؤْتيهِ أَجْراً عَظيماً».
مسلماً چنين سربازانى شكست در قاموس وجودشان نيست و در هر دو صورت خود را پيروز مىبينند، چنين روحيهاى به تنهائى كافى است كه وسائل پيروزى آنها بر دشمن را فراهم سازد.
تاريخ نيز گواهى مىدهد كه يكى از عوامل پيروزى سريع مسلمانان بر دشمنانى كه از نظر تعداد و تجهيزات و آمادگى رزمى، به مراتب بر آنها برترى داشتند، همين روحيه شكستناپذيرى آنها بوده است.
حتى دانشمندان بيگانهاى كه درباره اسلام و پيروزىهاى سريع مسلمين، در زمان پيامبر صلى الله عليه و آله و بعد از آن، بحث كردهاند، اين منطق را يكى از عوامل مؤثر پيشرفت آنها دانستهاند.
يكى از مورخان معروف غرب در كتاب خود چنين مىگويد: «مسلمانان از بركت مذهب جديد، و مواهبى كه در آخرت به آنها وعده داده شده بود اصلًا از مرگ نمىترسيدند و دوام و اصالتى براى اين زندگى (منهاى جهان