تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩١

شنونده، نسبت به اين واقعيت است.
در اين آيه سه چيز مقياس بهترين آئين شمرده شده:
نخست تسليم مطلق در برابر خدا «أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ». «١»

ديگر نيكوكارى «وَ هُوَ مُحْسِنٌ».
منظور از نيكوكارى در اينجا هر گونه نيكى با قلب و زبان و عمل است، در حديثى كه در تفسير «نور الثقلين» در ذيل اين آيه از پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله نقل شده در پاسخ اين سؤال كه منظور از احسان چيست؟ چنين مى‌خوانيم:
أَنْ تَعْبُدَ اللَّهَ كَأَنَّكَ تَراهُ فَانْ لَمْ تَكُنْ تَراهُ فَانَّهُ يَراكَ:
«احسان (در اين آيه) به اين است كه هر عملى در مسير بندگى خدا انجام مى‌دهى آن چنان باشد كه گويا خدا را مى‌بينى و اگر تو او را نمى‌بينى او تو را مى‌بيند و شاهد و ناظر تو است». «٢»
و سومى «پيروى از آئين پاك ابراهيم است» «وَ اتَّبَعَ مِلَّةَ إِبْراهيمَ حَنيفاً». «٣»