١٢٥ وَ مَنْ أَحْسَنُ ديناً مِمَّنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ وَ هُوَ مُحْسِنٌ وَ اتَّبَعَ مِلَّةَ إِبْراهيمَ حَنيفاً وَ اتَّخَذَ اللَّهُ إِبْراهيمَ خَليلًا
١٢٦ وَ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الأَرْضِ وَ كانَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْ‌ءٍ مُحيطاً
ترجمه:
١٢٥- دين و آئين چه كسى بهتر است از آن كس كه خود را تسليم خدا كند، و نيكوكار باشد، و پيرو آئين خالص و پاك ابراهيم گردد؟! و خدا ابراهيم را به دوستى خود، انتخاب كرد.
١٢٦- آنچه در آسمان‌ها و زمين است، از آنِ خداست؛ و خداوند به هر چيزى احاطه دارد.
تفسير:
بهترين آئين
در آيات قبل، سخن از تأثير ايمان و عمل بود و اين كه انتساب به هيچ مذهب و آئينى، به تنهائى اثرى ندارد، در عين حال، در آيه مورد بحث براى اين كه سوء تفاهمى از بحث گذشته پيدا نشود، برترى آئين اسلام را بر تمام آئين‌ها با اين تعبير، بيان كرده است: «چه آئينى بهتر است از آئين كسى كه با تمام وجود خود، در برابر خدا تسليم شده، و دست از نيكوكارى بر نمى‌دارد و پيرو آئين پاك خالص ابراهيم است» «وَ مَنْ أَحْسَنُ ديناً مِمَّنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ وَ هُوَ مُحْسِنٌ وَ اتَّبَعَ مِلَّةَ إِبْراهيمَ حَنيفاً».
البته آيه به صورت استفهام بيان شده، ولى منظور از آن گرفتن اقرار از