ثابت، سنتى است تغييرناپذير، و قانونى است كه تمام ملت‌ها در برابر آن يكسانند.
لذا در آيه نخست مى‌فرمايد: «فضيلت و برترى به آرزوهاى شما و آرزوهاى اهل كتاب نيست» «لَيْسَ بِأَمانِيِّكُمْ وَ لا أَمانِيِّ أَهْلِ الْكِتابِ».
آنگاه اضافه مى‌كند: «هر كس عمل بدى انجام دهد كيفر خود را در برابر آن خواهد گرفت و هيچ كس را جز خدا ولىّ و ياور خويش نمى‌يابد» «مَنْ يَعْمَلْ سُوءاً يُجْزَ بِهِ وَ لا يَجِدْ لَهُ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلِيّاً وَ لا نَصيراً».
در ذيل اين آيه، حديثى در منابع شيعه و اهل تسنن وارد شده كه پس از نزول اين آيه، بعضى از مسلمانان آن چنان در وحشت فرو رفتند كه از ترس به گريه افتادند؛ زيرا مى‌دانستند انسان، خطاكار است و بالاخره ممكن است گناهانى از او سرزند، اگر بنا باشد هيچگونه عفو و بخششى در كار نباشد، كيفر همه اعمال بد خود را ببيند كار، بسيار مشكل خواهد شد و لذا به پيامبر صلى الله عليه و آله عرض كردند كه اين آيه چيزى براى ما باقى نگذارده است، پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود:
«قسم به آن كس كه جانم به دست او است، مطلب همان است كه در اين آيه نازل شده، ولى اين بشارت را به شما بدهم كه موجب نزديكى شما به خدا و تشويق به انجام كارهاى نيك گردد، مصائبى كه به شما مى‌رسد كفاره گناهان شما است حتى خارى كه در پاى شما مى‌خلد»! «١»
***
و بلافاصله مى‌فرمايد: «و هم چنين كسانى كه عمل صالح به جا آورند و با ايمان باشند اعم از مرد و زن آنها وارد بهشت خواهند شد و كمترين ستمى به آنها نمى‌شود» «وَ مَنْ يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحاتِ مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى‌ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَأُولئِكَ