١١٦ إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاءُ وَ مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلالًا بَعيداً
ترجمه:
١١٦- خداوند، شرك به او را نمى‌آمرزد؛ (ولى) كمتر از آن را براى هر كس بخواهد (و شايسته بيند) مى‌آمرزد. و هر كس براى خدا همتايى قرار دهد، در گمراهى دورى افتاده است.
تفسير:
شرك، گناه نابخشودنى
در اين آيه، بار ديگر- به دنبال بحث‌هاى مربوط به منافقان و مرتدان يعنى كسانى كه بعد از قبول اسلام به سوى كفر باز مى‌گردند- به اهميت گناه شرك اشاره مى‌كند كه گناهى است غير قابل عفو و بخشش و هيچ گناهى بالاتر از آن متصور نيست.
مضمون اين آيه با تفاوت مختصرى در همين سوره گذشت (آيه ٤٨).
البته اين گونه تكرار در مسائل تربيتى لازمه بلاغت است؛ زيرا مسائل اساسى و مهم بايد در فواصل مختلفى تكرار شود، تا در نفوس و افكار، راسخ گردد.
در حقيقت گناهان، همانند بيمارى‌هاى گوناگونند، مادام كه بيمارى به مراكز اصلى بدن حمله‌ور نشده و آنها را از كار نينداخته است، اميد بهبودى وجود دارد، اما اگر فى المثل بيمارى، مركز اصلى بدن يعنى مغز را مورد هجوم قرار داد و فلج