نيست.
و اگر منظور از «اجماع»، حكمى است كه جمعى مخالف آن هستند و دليل آن را كافى نمى‌دانند، عدم تبعيت، مخالفت با «سبيل مؤمنين» نيست؛ چرا كه «سبيل مؤمنين» به معنى راه مشخصى است كه حتى غير مسلمين نيز مى‌دانند كه اين راه مؤمنان است.
ثانياً- منظور از «سبيل المؤمنين»، راه توحيد، خداپرستى و اصل اسلام است نه فتاواى فقهى و احكام فرعى، همان طور كه ظاهر آيه، علاوه بر شأنِ نزول آن، به اين حقيقت گواهى مى‌دهد.
و در حقيقت، پيروى از غير طريق مؤمنان چيزى جز مخالفت با پيامبر صلى الله عليه و آله نيست، و هر دو به يك مطلب بازگشت مى‌كند.
لذا در حديثى از امام باقر عليه السلام مى‌خوانيم:
هنگامى كه امير مؤمنان على عليه السلام در «كوفه» بود، جمعى خدمت او آمده، تقاضا كردند: براى آنها امام جماعتى انتخاب كند تا در ماه رمضان نمازهاى مستحبى معروف به «تراويح» را كه در زمان «عُمر» به جماعت مى‌خواندند با او بخوانند.
امام عليه السلام از اين كار امتناع ورزيد و از چنين جماعتى نهى كرد (زيرا جماعت در نافله مشروع نيست).
اين جمعيت با اين كه اين حكم قاطع را از امام و پيشواى خود شنيده بودند، لجاجت به خرج داده، جار و جنجال بلند كردند كه بيائيد و در اين ماه رمضان، اشك بريزيد!
جمعى از دوستان على عليه السلام به خدمتش رسيده، عرض كردند: عده‌اى در برابر اين دستور شما تسليم نيستند، فرمود: