مجاهدان راه خدا خوددارى كنند» «وَ إِنَّ مِنْكُمْ لَمَنْ لَيُبَطِّئَنَّ». «١»- «٢»
ولى هنگامى كه مجاهدان از ميدان جنگ باز مى‌گردند و يا اخبار ميدان جنگ به آنها مى‌رسد، «در صورتى كه شكست و يا شهادتى نصيب شما شده باشد، اينها با خوشحالى مى‌گويند چه نعمت بزرگى خداوند به ما داد كه همراه آنها نبوديم تا شاهد چنان صحنه‌هاى دلخراشى بشويم» «فَإِنْ أَصابَتْكُمْ مُصيبَةٌ قالَ قَدْ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيَّ إِذْ لَمْ أَكُنْ مَعَهُمْ شَهيداً».
***
ولى «اگر با خبر شوند كه شما پيروز شده‌ايد، و طبعاً به غنائمى دست يافته‌ايد، اينها همانند افراد بيگانه‌اى كه گويا هيچ ارتباطى در ميان شما و آنها برقرار نبوده از روى تأسف و حسرت مى‌گويند: اى كاش ما هم با مجاهدان بوديم و سهم بزرگى عائد ما مى‌شد»! «وَ لَئِنْ أَصابَكُمْ فَضْلٌ مِنَ اللَّهِ لَيَقُولَنَّ كَأَنْ لَمْ تَكُنْ بَيْنَكُمْ وَ بَيْنَهُ مَوَدَّةٌ يا لَيْتَني‌ كُنْتُ مَعَهُمْ فَأَفُوزَ فَوْزاً عَظيماً».
گرچه در آيه فوق سخنى از غنيمت به ميان نيامده ولى روشن است كسى كه شهادت در راه خدا را يك نوع بلا مى‌شمرد، و عدم درك شهادت را يك نعمت