مى‌شود در كارهاى نيك از روش نجوا استفاده كند اين استثناء مكرر در قرآن آمده است. در سوره «مجادله» آيه ٩ مى‌خوانيم:
يا أَيُّهَا الَّذِيْنَ آمَنُوا اذا تَناجَيْتُمْ فَلا تَتَناجَوا بِالإِثْمِ وَ الْعُدْوانِ وَ مَعْصِيَةِ الرَّسُولِ وَ تَناجَوا بِالْبِرِّ وَ التَّقْوى‌:
«اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد هنگامى كه نجوا مى‌كنيد براى گناه، ستم و نافرمانى پيامبر صلى الله عليه و آله نجوا نكنيد و تنها براى كار نيك و پرهيزكارى نجوا داشته باشيد».
اساساً نجوا اگر در حضور جمعيت انجام پذيرد، سوء ظن افراد را بر مى‌انگيزد، و گاهى حتى در ميان دوستان ايجاد بدبينى مى‌كند، به همين دليل، بهتر است جز در موارد ضرورت از اين موضوع استفاده نشود و فلسفه حكم مزبور در قرآن نيز همين است.
البته گاهى حفظ آبروى انسانى ايجاب مى‌كند از نجوا استفاده شود، و از جمله كمك‌هاى مالى است كه در آيه فوق به عنوان «صدقه» از آن ياد شده است.
و يا «امر به معروف» كردن كه گاهى اگر آشكارا گفته شود، طرف، در برابر جمعيت شرمنده مى‌شود، و شايد به همين علت از پذيرش آن امتناع ورزد و مقاومت كند، كه در آيه فوق از آن تعبير به معروف شده است.
و يا در موارد «اصلاح بين مردم» كه گاهى آشكارا گفتن مسائل، جلو اصلاح را مى‌گيرد، و بايد با هر كدام از طرفين دعوا جداگانه و به صورت نجوا صحبت شود تا نقشه اصلاحى پياده گردد.
در اين سه مورد و آنچه مانند آن است، ضرورت اقتضاء مى‌كند كار مثبت در زير چتر نجوا قرار گيرد.
قابل توجه اين كه: موارد سه‌گانه فوق، همه در عنوان «صدقه» مندرج است؛