است، و در آن هنگام كه در دل شب، نقشه‌هاى خيانت را طرح مى‌كردند و سخنانى كه خدا از آن راضى نبود را مى‌گفتند، با آنها بود، و به همه اعمال آنها احاطه دارد» «وَ هُوَ مَعَهُمْ إِذْ يُبَيِّتُونَ ما لا يَرْضى‌ مِنَ الْقَوْلِ وَ كانَ اللَّهُ بِما يَعْمَلُونَ مُحيطاً».
اگر چنين اعتقادى داشتند، هرگز دست به خيانت نمى‌آلودند و نقشه‌هاى خائنانه نمى‌كشيدند.
***
در آخرين آيه مورد بحث، روى سخن را به طايفه شخص سارق كه از او دفاع كردند، نموده، مى‌گويد: «شما همان‌ها هستيد كه در زندگى اين جهان از آنها دفاع كرديد، ولى كيست كه در روز قيامت بتواند از آنها دفاع نمايد؟ و يا به عنوان وكيل، كارهاى آنها را سامان بخشد، و گرفتارى‌هاى آنها را بر طرف سازد»؟! «ها أَنْتُمْ هؤُلاءِ جادَلْتُمْ عَنْهُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا فَمَنْ يُجادِلُ اللَّهَ عَنْهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ أَمْ مَنْ يَكُونُ عَلَيْهِمْ وَكيلًا».
بنابراين، دفاع شما از آنها بسيار كم اثر است؛ زيرا در زندگى جاويدان آن هم در برابر خداوند، هيچگونه مدافعى براى آنها نيست.
در حقيقت، در سه آيه، نخست به پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله و همه قاضيان به حق، توصيه شده كه كاملًا مراقب باشند، افرادى با صحنه‌سازى و شاهدهاى دروغين حقوق ديگران را پايمال نكنند.
پس از آن، به افراد خيانتكار، و بعد به مدافعان آنها هشدار داده شده است كه مراقب نتايج سوء اعمال خود در اين جهان و جهان ديگر باشند.
و اين يكى از اسرار بلاغت قرآن است كه در يك حادثه هر چند به ظاهر كوچك باشد و بر محور يك زره و مقدارى مواد غذائى، دور بزند و يا پاى يك