«اگر نيكى كنيد به خود نموده‌ايد و اگر بدى كنيد نيز به خودتان بد كرده‌ايد». «١»
يا اين كه اشاره به مطلب ديگرى است كه باز هم قرآن آن را تأييد كرده و آن اين كه: همه افراد بشر بسان اعضاء يك پيكرند، اگر كسى به ديگرى زيانى برساند، همانند آن است كه به خود زيان رسانده باشد، درست مثل كسى كه با دست خود سيلى به صورت خود مى‌زند.
و يا گفته شود: آيه در مورد كسانى نيست كه مثلًا يك بار مرتكب خيانت شده‌اند و از آن پشيمان گشته‌اند؛ زيرا در مورد چنين كسانى نبايد شدت عمل به خرج داد، بلكه بايد ارفاق نمود، لذا بايد دانست آيه در مورد كسانى است كه خيانت جزء برنامه زندگى آنان شده است.
اين سخن طبق قرائن ذيل مناسب‌تر است:
«يَختانُون» كه فعل مضارع است و دلالت بر استمرار دارد.
«خَوَّان» كه صيغه مبالغه و به معنى بسيار خيانت كننده است.
و «أَثِيم» كه به معنى گناهكار است و به عنوان تأكيد براى «خَوَّان» ذكر شده.
و در آيه گذشته نيز از آنها تعبير به خائن شده كه اسم فاعل و معنى وصفى دارد و نشانه تكرار عمل است.
***
چهارمين آيه اين گونه خائنان را مورد سرزنش قرار داده، مى‌گويد: آنها از اين شرم دارند كه باطن اعمالشان براى مردم روشن شود ولى از خدا، شرم ندارند! مى‌فرمايد: «اعمال زشت خود را از مردم پنهان مى‌دارند، اما نمى‌توانند از خدا پنهان دارند» «يَسْتَخْفُونَ مِنَ النَّاسِ وَ لا يَسْتَخْفُونَ مِنَ اللَّهِ».
آنگاه به دليل اين عدم توانائى، چنين اشاره مى‌كند: «خداوند همه جا با آنها