را ديدند كه با جمعى به خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله بروند و با قيافه حق به جانب سارقان را تبرئه كنند، و «قتاده» را به تهمت ناروا زدن، متهم سازند.
پيامبر صلى الله عليه و آله طبق «وظيفه عمل به ظاهر» شهادت اين جمعيت را پذيرفت و «قتاده» را مورد سرزنش قرار داد.
«قتاده» كه بى‌گناه بود از اين جريان بسيار ناراحت شده، به سوى عموى خود بازگشت و جريان را با اظهار تأسف فراوان بيان كرد.
عمويش او را دلدارى داده، گفت: نگران مباش خداوند پشتيبان ما است!
آيات فوق نازل شد و اين مرد بى‌گناه را تبرئه كرد و خائنان واقعى را مورد سرزنش شديد قرار داد. «١»
شأن نزول ديگرى براى آيه نقل شده كه: زرهى از يكى از انصار در يكى از جنگ‌ها به سرقت رفت، آنها به يك نفر از طايفه «بنى ابيرق» ظنين شدند.
سارق هنگامى كه متوجه خطر شد، زره را به خانه يك نفر يهودى انداخت و از قبيله خود خواست نزد پيامبر صلى الله عليه و آله گواهى به پاكى او بدهند و وجود زره را در خانه يهودى دليل بر برائت او بگيرند.
پيامبر صلى الله عليه و آله كه چنين ديد، طبق ظاهر او را تبرئه فرمود، مرد يهودى محكوم شد، آيات فوق نازل گشت و حقيقت را روشن ساخت. «٢»