«حِذْر» (بر وزن خضر) به معنى بيدارى و آماده باش و مراقبت در برابر خطر است و گاهى به معنى وسيله‌اى كه به كمك آن با خطر مبارزه مى‌شود نيز آمده.
بعضى از مفسران «حِذْر» را در آيه فوق تنها به معنى «اسلحه» تفسير كرده‌اند، در حالى كه «حِذْر» معنى وسيعى دارد و مخصوص «اسلحه» نيست، به علاوه در آيه ١٠٢ همين سوره دليل روشنى است كه حذر با اسلحه تفاوت دارد آنجا كه مى‌فرمايد: ... أَنْ تَضَعُوا أَسْلِحَتَكُمْ وَ خُذُوا حِذْرَكُمْ:
«مانعى ندارد كه به هنگام ضرورت، در موقع نماز در ميدان جنگ سلاح خود را به زمين بگذاريد، ولى حذر يعنى مراقبت و آماده‌باش را از دست ندهيد»!
اين آيه دستور جامع و همه جانبه‌اى به تمام مسلمانان، در همه قرون و اعصار، مى‌دهد كه: براى حفظ امنيت خود و دفاع از مرزهاى خويش، دائماً مراقب باشند، و يك نوع آماده‌باش مادّى و معنوى به طور دائم بر اجتماع آنها حكومت كند.
جالب اين كه: معنى «حِذْر» به قدرى وسيع است كه هر گونه وسيله مادّى و معنوى را در بر مى‌گيرد، از جمله اين كه مسلمانان بايد در هر زمان از موقعيت دشمن، نوع سلاح، روش‌هاى جنگى، ميزان آمادگى، و تعداد اسلحه و كارائى آنها با خبر باشند؛ زيرا تمام اين موضوعات در پيشگيرى از خطر دشمن و حاصل شدن مفهوم «حِذْر» مؤثر است.
و از طرف ديگر: براى دفاع از خويشتن نيز هر گونه آمادگى از نظر روانى و معنوى، و از نظر بسيج منابع فرهنگى، اقتصادى و انسانى، و همچنين استفاده از كامل‌ترين نوع سلاح زمان و طرز به كار گرفتن آن را فراهم سازند.
مسلماً اگر مسلمانان همين يك آيه را در زندگى خود پياده كرده بودند در طول تاريخ پر ماجراى خويش هرگز گرفتار شكست و ناكامى نمى‌شدند.