اين طرز نماز گزاردن براى اين است كه: دشمن شما را غافلگير نكند؛ زيرا كفار همواره در كمين‌اند كه از فرصت استفاده كنند «و دوست مى‌دارد كه شما از سلاح و متاع خود غافل شويد و يك باره به شما حمله‌ور شود» «وَدَّ الَّذينَ كَفَرُوا لَوْ تَغْفُلُونَ عَنْ أَسْلِحَتِكُمْ وَ أَمْتِعَتِكُمْ فَيَميلُونَ عَلَيْكُمْ مَيْلَةً واحِدَةً».
ولى از آنجا كه ممكن است ضرورت‌هائى پيش بيايد كه حمل سلاح و وسائل دفاعى هر دو با هم به هنگام نماز مشكل باشد، و يا به خاطر ضعف و بيمارى و جراحاتى كه در ميدان جنگ بر افراد وارد مى‌شود، حمل سلاح و وسائل دفاعى با هم توليد زحمت كند، در پايان آيه چنين دستور مى‌دهد:
«و گناهى بر شما نيست اگر از باران ناراحت باشيد و يا بيمار شويد كه در اين حال سلاح خود را بر زمين بگذاريد» «وَ لا جُناحَ عَلَيْكُمْ إِنْ كانَ بِكُمْ أَذىً مِنْ مَطَرٍ أَوْ كُنْتُمْ مَرْضى‌ أَنْ تَضَعُوا أَسْلِحَتَكُمْ».
اما در هر صورت، از همراه داشتن وسائل محافظتى و ايمنى (مانند زره و خود و امثال آن) غفلت نكنيد و حتى در حال عذر حتماً آنها را با خود داشته باشيد كه اگر احياناً دشمن حمله كند، بتوانيد تا رسيدن كمك، خود را حفظ كنيد، مى‌فرمايد: «اما وسائل دفاعى خود را با خود برداريد» «وَ خُذُوا حِذْرَكُمْ».
شما اين دستورات را به كار بنديد و مطمئن باشيد پيروزى با شما است؛ «زيرا خداوند براى كافران مجازات خوار كننده‌اى آماده كرده است» «إِنَّ اللَّهَ أَعَدَّ لِلْكافِرينَ عَذاباً مُهيناً».
***
به دنبال دستور نماز خوف در آيه گذشته و لزوم به پا داشتن نماز، حتى در حال جنگ در اين آيه مى‌فرمايد: «هنگامى كه نماز را به پايان رسانديد، خدا را ياد كنيد، چه در حال ايستادن، چه نشستن و چه زمانى كه بر پهلو خوابيده‌ايد» «فَإِذا قَضَيْتُمُ الصَّلاةَ فَاذْكُرُوا اللَّهَ قِياماً وَ قُعُوداً وَ عَلى‌ جُنُوبِكُمْ». «١»