از جمله اين كه: نماز قصر در سفرهاى كمتر از هشت فرسخ نيست؛ زيرا در آن زمان مسافر در يك روز معمولًا هشت فرسخ راه را طى مى‌كرد.
همچنين افرادى كه هميشه در سفرند و يا سفر جزء برنامه زندگانى آنها شده است، از اين حكم مستثنى‌ هستند؛ زيرا مسافرت براى آنها جنبه عادى دارد، نه جنبه فوق العاده.
همين گونه كسانى كه سفرشان سفر معصيت است مشمول اين قانون نمى‌باشند؛ زيرا اين حكم يك نوع تخفيف الهى است و كسانى كه در راه گناه، راه مى‌سپرند نمى‌توانند مشمول آن باشند.
و نيز مسافر تا به حدّ ترخص نرسد (نقطه‌اى كه صداى اذان شهر را نشنود و يا ديوارهاى شهر را نبيند) نبايد نماز قصر بخواند؛ زيرا هنوز از قلمرو شهر بيرون نرفته و عنوان مسافر به خود نگرفته است.
و همچنين احكام ديگرى كه در كتب فقهى مشروحاً آمده و احاديث مربوط به آن را محدثان در كتب حديث ذكر كرده‌اند.
***