بدون خوف و ترسى بود، بايد نماز را تمام خواند.
ب- بعضى از مفسران معتقدند: مسأله نماز قصر نخست به هنگام خوف (طبق آيه فوق) تشريع شده است، سپس اين حكم توسعه پيدا كرده و به همه موارد عموميت يافته است.
ج- ممكن است اين قيد، جنبه تأكيد داشته باشد، يعنى بر مسافر همه جا لازم است نماز را قصر بخواند، اما به هنگام خوف از دشمن تأكيد بيشترى دارد.
در هر حال، شك نيست كه با توجه به تفسير آيه، در روايات فراوان اسلامى نماز مسافر اختصاصى به حالت ترس ندارد و به همين دليل پيامبر صلى الله عليه و آله نيز در مسافرت‌هاى خود و حتى در مراسم حج (در سرزمين منى‌) نماز شكسته مى‌خواند.
دومين نكته مورد بحث در آيه فوق، اين كه مى‌گويد: لا جُناحَ عَلَيْكُمْ: «گناهى بر شما نيست» و نمى‌گويد حتماً نماز را شكسته بخوانيد، پس چگونه مى‌توان گفت: نماز قصر واجب عينى است نه واجب تخييرى؟
پاسخ اين مطلب اين است: عين اين سؤال از پيشوايان اسلام شده است و در جواب به دو نكته اشاره كرده‌اند:
نخست اين كه: تعبير به لا جُناحَ: «گناهى بر شما نيست ...» در خود قرآن مجيد در بعضى موارد در معنى وجوب به كار رفته است مانند:
انَّ الصَّفا وَ الْمَرْوَةَ مِنْ شَعائِرِ اللَّهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلا جُناحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِما:
«صفا و مروه از شعائر الهى است، بنابراين هر كس حج يا عمره به جا آورد گناهى بر او نيست كه اين دو را طواف كند (سعى صفا و مروه به جا آورد)» «١» در