پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٧٦ - شرح و تفسير بيست و هشت اندرز ديگر

هر چند نزديك و مجاور باشد، هوا پرستان نيز از ديدن حقايق آشكار محرومند، چرا كه حجاب هوا پرستى سخت‌ترين و تيره‌ترين حجاب است و در آفات شناخت، آفتى بدتر از آن يافت نمى‌شود.

قرآن مجيد مى‌گويد: «أَ فَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلهَهُ هَواهُ وَ أَضَلَّهُ اللَّهُ عَلى‌ عِلْمٍ وَ خَتَمَ عَلى‌ سَمْعِهِ وَ قَلْبِهِ وَ جَعَلَ عَلى‌ بَصَرِهِ غِشاوَةً فَمَنْ يَهْديهِ مِنْ بَعْدِ اللَّهِ أَ فَلا تَذَكَّرُونَ‌؛ آيا ديدى كسى را كه معبود خود را هواى نفس خويش قرار داده و خداوند او را با آگاهى (بر اينكه شايسته هدايت نيست) گمراه ساخته و بر گوش و قلبش مهر زده و بر چشمش پرده‌اى قرار داده است؟! با اين حال غير از خدا چه كسى مى‌تواند او را هدايت كند؟ آيا متذكر نمى‌شويد؟». [١]

امام عليه السلام در نامه‌اى نيز به يكى از اصحابش نيز به اين حقيقت تصريح كرده مى‌فرمايد: «فَارْفُضِ الدُّنْيَا فَإِنَّ حُبَّ الدُّنْيَا يُعْمِي وَ يُصِمُّ وَ يُبْكِمُ وَ يُذِلُّ الرِّقَاب؛ محبّت دنيا (و هواى نفس) را رها كن كه چشم را كور و گوش را كر و زبان را لال و گردن‌ها را به زير مى‌آورد». [٢]

دوازدهم. مى‌فرمايد: «چه بسا دور افتادگانى كه از خويشاوندان نزديك‌تر و خويشاوندانى كه از هركس دورترند»؛ (وَ رُبَّ بَعِيدٍ أَقْرَبُ مِنْ قَرِيبٍ، وَ قَرِيبٍ أَبْعَدُ مِنْ بَعِيدٍ).

اشاره به اينكه پيوندهاى نسبى هميشه دليل بر پيوند دل‌ها و نزديكى فكرها نيست؛ گاه مى‌شود دور افتادگان به انسان از نزديكان نزديك‌ترند. آنچه مهم است پيوند دل و ارتباط ارواح به يكديگر است كه اگر در نزديكان پيدا نشد مى‌توان آن را در دور افتادگان جستجو كرد.

در قرآن كريم مى‌خوانيم: «يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا إِنَّ مِنْ أَزْواجِكُمْ وَ أَوْلادِكُمْ عَدُوًّا

[١]. جاثيه، آيه ٢٣.

[٢]. كافى، ج ٢، ص ١٣٦، ح ٢٣.