پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٨٧ - شرح و تفسير درهاى توبه و دعا به روى تو گشوده است

٧. «تو را از رحمتش مأيوس نساخته (هر چند گناه تو سنگين و بزرگ باشد) بلكه بازگشت تو از گناه را حسنه قرار داده (و از آن مهم‌تر اينكه) گناه تو را يكى محسوب مى‌دارد و حسنه‌ات را ده برابر حساب مى‌كند»؛ (وَ لَمْ يُؤْيِسْكَ مِنَ الرَّحْمَةِ، بَلْ جَعَلَ نُزُوعَكَ‌ [١] عَنِ الذَّنْبِ حَسَنَةً، وَ حَسَبَ سَيِّئَتَكَ وَاحِدَةً، وَ حَسَبَ حَسَنَتَكَ عَشْراً).

٨. «درِ توبه و بازگشت و عذرخواهى را (هميشه) به رويت باز نگه داشته»؛ (وَ فَتَحَ لَكَ بَابَ الْمَتَابِ، وَ بَابَ الاسْتِعْتَابِ). [٢]

اين تعبيرات در واقع برگرفته از آيات مختلف قرآن است كه توبه و آثار توبه و الطاف و عنايات الهى را در زمينه آن بازگو مى‌كند.

در يك جا مى‌فرمايد: «وَ تُوبُوا إِلَى اللَّهِ جَميعاً أَيُّهَا الْمُؤْمِنُونَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ‌»؛ و اى مؤمنان همگى به سوى خدا بازگرديد، تا رستگار شويد». [٣]

و در جاى ديگر در مورد قبولى توبه مى‌فرمايد: «وَ هُوَ الَّذِى يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ وَ يَعْفُوا عَنِ السَّيِّئاتِ‌»؛ او كسى است كه توبه را از بندگانش مى‌پذيرد و بدى‌ها را مى‌بخشد». [٤]

در مورد عدم تعجيل عقوبت مى‌فرمايد: «وَ رَبُّكَ الْغَفُورُ ذُو الرَّحْمَةِ لَوْ يُؤاخِذُهُمْ بِما كَسَبُوا لَعَجَّلَ لَهُمُ الْعَذابَ‌»؛ و پروردگارت آمرزنده و داراى رحمت است؛ اگر مى‌خواست آنان را به سبب اعمالشان مجازات كند عذاب را هر چه زودتر براى آنها مى‌فرستاد». [٥]

[١]. «نزوع» به معناى جدا شدن از چيزى است از اين رو به حالت انسان در لحظات نزديك به مرگ حالت «نزع» گفته مى‌شود زيرا لحظه جدايى روح از جسم است.

[٢]. «الاستعتاب» در فراز هجدهم از همين وصيّت‌نامه تفسير شد.

[٣]. نور، آيه ٣١.

[٤]. شورى، آيه ٢٥.

[٥]. كهف، آيه ٥٨.