پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٢٩ - شرح و تفسير از پيمودن راههاى مشكوك بپرهيز

مقدم بر همه چيز او را به تقواى الهى و قناعت به فرايض و احكامِ روشن خداوند و پرهيز از گام نهادن در راه‌هاى مشكوك دعوت مى‌كند مى‌فرمايد: «پسرم بدان محبوب‌ترين چيزى كه از ميان وصايايم بايد به آن تمسك جويى، تقوا و پرهيزكارى است و اكتفا به آنچه خداوند بر تو فرض و لازم شمرده است و حركت در راهى كه پدرانت در گذشته آن را پيموده‌اند و صالحان از خاندانت از آن راه رفته‌اند»؛ (وَ اعْلَمْ يَا بُنَيَّ أَنَّ أَحَبَّ مَا أَنْتَ آخِذٌ بِهِ إِلَيَّ مِنْ وَصِيَّتِي تَقْوَى‌ اللَّهِ وَ الاقْتِصَارُ عَلَى‌ مَا فَرَضَهُ اللَّهُ عَلَيْكَ، وَ الْأَخْذُ بِمَا مَضَى‌ عَلَيْهِ الْأَوَّلُونَ مِنْ آبَائِكَ، وَ الصَّالِحُونَ مِنْ أَهْلِ بَيْتِكَ).

بى شك تقواى الهى مهمترين وصيّت همه اولياء اللَّه است و زاد و توشه قيامت و برگه ورود در بهشت و معيارِ امتياز انسان‌ها بر يكديگر مى‌باشد و به همين دليل در همه خطبه‌هاى نماز جمعه به آن توصيه مى‌شود و بر آن تأكيد مى‌ورزند.

تقوا كه همان حالت خداترسى درونى و مسئوليت پذيرى واقعى است انسان را از هر گونه گناه باز مى‌دارد.

جمله‌ «وَ الاقْتِصَارُ عَلَى‌ مَا فَرَضَهُ اللَّهُ عَلَيْكَ» به اين معنا نيست كه تنها به واجبات قناعت كن و از مستحبات و سنن بپرهيز، بلكه اشاره به نكته‌اى است كه در ادامه سخن مى‌آيد و آن پرهيز از امورى است كه در شريعت مسكوت مانده و كسى در برابر آن مسئوليت ندارد و يا دسترسى به آن ميسر نيست؛ مانند معرفت به كنه ذات خداوند.

جمله‌ «وَ الصَّالِحُونَ مِنْ أَهْلِ بَيْتِكَ» اشاره به پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله و شخص على عليه السلام و عبد المطلب و حمزه و ابو طالب و جعفر است.

آن گاه امام عليه السلام به ذكر دليل بر اين مطلب پرداخته مى‌فرمايد: «زيرا همان گونه كه تو درباره خويش نظر مى‌كنى آنها نيز درباره خود نظر كرده‌اند و آن گونه كه تو (براى صلاح خويشتن) مى‌انديشى آنها نيز مى‌انديشيدند (با اين تفاوت كه آنها