پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٠٣ - ٢ راه دستيابى به فضايل اخلاقى

عملى براى خدا انجام دهد پاداش او بر خداست». [١]

اين جمله در ضمن به اين حقيقت نيز اشاره دارد كه انسان خواسته‌هاى خود را بايد فقط از خدا بخواهد نه از غير خدا و اگر طبق عالم اسباب به سراغ غير خدا مى‌رود باز هم مؤثر واقعى را خدا مى‌داند كه اراده‌اش گاه به دست بندگانش تحقق مى‌يابد و جمله‌ «فَإِنَّ بِيَدِهِ الْعَطَاءَ وَ الْحِرْمَانَ» نيز بيانگر همين حقيقت است.

در سومين دستور مى‌فرمايد: «و بسيار از خدا بخواه كه خير و نيكى را برايت فراهم سازد»؛ (وَ أَكْثِرِ الاسْتِخَارَةَ).

استخاره دو معنا دارد: يكى استخاره‌اى است كه امروز در ميان مردم معمول و متعارف است، هر گاه مسأله‌اى بر انسان مشكل شده و با نيروى عقل خود و مشورت با اهل آن نتوانست آن را بر خود حل كند به سراغ مشورت با خدا مى‌رود و استخاره نوعى مشورت با پروردگار است. معناى دوم استخاره اين است كه انسان در هر كارى كه قدم مى‌گذارد از خدا طلب خير كند؛ يعنى خداوند را حاكم بر سرنوشت خود ببيند؛ در امر تجارت و زراعت و مانند آن تلاش كند ولى زبان حال و قال او استخير اللَّه برحمته باشد؛ يعنى خدايا خير و بركت را از رحمت تو مى‌خواهم. اين نوع از استخاره در روايات بسيار بر آن تأكيد شده است. از جمله در روايتى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم: «مَا اسْتَخَارَ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ عَبْدٌ مُؤْمِنٌ إِلَّا خَارَ لَهُ؛ هيچ بنده با ايمانى از خداوند طلب خير نمى‌كند مگر اينكه خداوند خير او را فراهم مى‌سازد». [٢]

امام عليه السلام در ادامه اين سخن براى اينكه فرزندش نسبت به اندرزها و وصاياى او اهتمام به خرج دهد مى‌فرمايد: «وصيتم را به خوبى درك كن و آن را سرسرى‌

[١]. كافى، ج ٢، ص ٢٩٣، ح ٣.

[٢]. بحارالانوار ج ٨٨، ص ٢٢٤، ح ٤.