در واقع آنچه را امام عليه السلام در جمله «وَ اذْكُرْ فِي الْيَوْمِ غَداً» با اشاره فرموده در دو جمله اخير به تفصيل بيان داشته و به ياد فردا بودن را در اين عبارت تفسير مى‌كند و آن نگاه داشتن مال به اندازه نياز و از پيش فرستادن براى روز حاجت به خصوص اينكه انسان مى‌داند مال و ثروت هر چه باشد در اين دنيا فانى مى‌شود و اگر فانى نشود به هنگام مرگ از انسان جدا مى‌گردد و كمترين چيزى از آن را نمى‌تواند با خود ببرد حتى بعضى از اقوام گذشته كه بسيارى از اموال نفيس سلاطين و ثروتمندان را همراه آنها دفن مى‌كردند، در واقع گنجى مى‌ساختند براى نسلهاى بعد و كمترين چيزى از آن عايد آنها نشد.

شبيه همين معنا با تعبير جالب و پر معناى ديگرى در وصيّت‌نامه معروف آن حضرت به امام حسن عليه السلام (نامه ٣١) آمده است آنجا كه مى‌فرمايد: «فَلَا تَحْمِلَنَّ عَلَى‌ ظَهْرِكَ فَوْقَ طَاقَتِكَ، فَيَكُونَ ثِقْلُ ذَلِكَ وَبَالًا عَلَيْكَ، وَ إِذَا وَجَدْتَ مِنْ أَهْلِ الْفَاقَةِ مَنْ يَحْمِلُ لَكَ زَادَكَ إِلَى‌ يَوْمِ الْقِيَامَةِ، فَيُوَافِيكَ بِهِ غَداً حَيْثُ تَحْتَاجُ إِلَيْهِ فَاغْتَنِمْهُ وَ حَمِّلْهُ إِيَّاهُ‌؛ بيش از تاب و تحمل خود بار (ثروت و اموال) را بر دوش مگير كه سنگينى آن بر تو وبال خواهد بود و هر گاه نيازمندى را يافتى كه مى‌تواند زاد و توشه تو را تا قيامت بر دوش گيرد و فردا كه به آن نيازمند شوى به تو باز گرداند اين را غنيمت شمار و اين زاد و توشه را بر دوش او بگذار».

آنچه در چهار صفت بالا آمد در واقع اشاره به همان چيزى است كه بعضى از آگاهان، به امام عليه السلام درباره اسراف كارى زياد و خيانتش نسبت به بيت المال خبر داده بودند.

سپس امام عليه السلام به يكى ديگر از نقاط ضعف او كه همان تكبر در برابر ارباب رجوع و مستضعفان است، اشاره كرده و مى‌فرمايد: «آيا تو اميد دارى كه خداوند پاداش متواضعان را به تو دهد در حالى كه نزد او از متكبران باشى؟»؛ (أَ تَرْجُو أَنْ يُعْطِيَكَ اللَّهُ أَجْرَ الْمُتَوَاضِعِينَ وَ أَنْتَ عِنْدَهُ مِنَ الْمُتَكَبِّرِينَ!).