آن شمرده. هوس‌بازان و كسانى كه از ماهيّت دنيا بى‌خبرند به زودى به سوى آن جلب مى‌شوند و براى اينكه بتوانند به اين زينت‌ها و لذات ادامه دهند سر بر فرمان دنيا مى‌نهند و اوامرش را اطاعت مى‌كنند.

آن گاه امام عليه السلام به عاقبت اين ماجرا اشاره كرده مى‌فرمايد: «اين دنياى فريبنده به زودى تو را وارد ميدان نبردى مى‌كند كه هيچ سپرى در آنجا تو را نجات نخواهد داد حال كه چنين است از اين امر (حكومت) كناره گير و آماده حساب الهى شو و دامن را در برابر حوادثى كه بر تو نازل ميشود در هم پيچ و به حاشيه نشينان فرومايه گوش فرا نده»؛ (وَ إِنَّهُ يُوشِكُ‌ [١] أَنْ يَقِفَكَ وَاقِفٌ عَلَى‌ مَا لَا يُنْجِيكَ مِنْهُ مِجَنٌ‌ [٢]، فَاقْعَسْ‌ [٣] عَنْ هَذَا الْأَمْرِ، وَ خُذْ أُهْبَةَ [٤] الْحِسَابِ، وَ شَمِّرْ [٥] لِمَا قَدْ نَزَلَ بِكَ، وَ لَا تُمَكِّنِ الْغُوَاةَ [٦] مِنْ سَمْعِكَ).

امام عليه السلام در اين عبارات، هم ريشه انحرافات را براى معاويه بازگو مى‌كند و هم راه درمان اين درد را نشان مى‌دهد؛ مى‌فرمايد: بهترين راه اين است كه از حكومت شام كنار بروى و آماده حساب الهى شوى.

جمله «شَمِّرْ لِمَا قَدْ نَزَلَ بِكَ‌» يا اشاره به حوادث دردناكى است كه در همين دنيا دامان معاويه و طرفدارانش را مى‌گرفت و يا اشاره به حوادث روز قيامت است‌

[١]. «يوشك» از ماده «وشك» بر وزن «اشك» به معناى تند رفتن گرفته شده، بنابراين «يوشك» مفهومش اين است كه به زودى فلان امر تحقق مى‌يابد (و صحيح آن «يوشِك» با كسر شين است و گاه با فتح شين گفته مى‌شود).

[٢]. «مجنّ» به معناى سپر است.

[٣]. «اقعس» صيغه امر است از ريشه «قعس» بر وزن «نفس» در اصل به معناى برآمدن سينه به طرف جلو و فرو رفتن پشت است. سپس به معناى عقب نشينى كردن از كارى آمده است و در عبارت بالا به همين معناست؛ يعنى: اى معاويه از امر خلافت عقب‌نشينى كن.

[٤]. «اهبة» به معناى وسائل انجام كارى است.

[٥]. «شمّر» از ريشه «تشمير» و از ريشه «شمر» بر وزن «تمر» به معناى جمع كردن، برچيدن و آماده شدن آمده است و معادل آن در فارسى دامن همت به كمر زدن است.

[٦]. «غواة» جمع «غاوى» به معناى گمراه است.