بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٢٣٦ - استنتاج

نتيجه‌اى كه مولانا از اين حكايت مى‌گيرد اين است كه مى‌گويد:

من كه صحبت از كيسه‌كيسه طلا كردم، آدم‌هاى كوردل و بى‌بصيرت فكر مى‌كنند كه منظور من همين طلا و زر معمولى دنيايى است.

آنان مانند كودكانى هستند كه تكه‌هاى سفال را در دامن خود به نام طلا جمع كرده‌اند و هروقت كه سخن از طلا شود آنها فكر مى‌كنند كه منظور آن تكه سفال‌ها است.

در حالى‌كه منظور ما اين طلاى معمولى كه در نظر اهل بصيرت بى‌ارزش‌تر از تكه‌هاى سفال است، نيست، بلكه منظور ما طلايى است كه نقش ابديت بر آن زده شده و همواره رونق بى‌كاست خود را داراست.

من آن طلاها را مى‌گويم كه از گنجينه معارف الهى بيرون مى‌آيد و دل‌وجان سالك طالب را مستغنى مى‌كند، روشنايى و تابش او نور ماه را مكدر مى‌سازد.

سالك مى‌بايست گوش به ياوه‌سرايى‌هاى خنّاسان تن‌پرور و عافيت‌طلبان از حقايق بى‌خبر ندهد و با زير پا گذاشتن اوهام تلقينات كاذب، نفس در مكتبخانه سلوك زانو زند تا پس از تحمل رنج رياضت و تهذيب نفس به لؤلؤ روحانى و زرهاى مسكوك معانى دست يابد كه: «من جدّ وجد»

***