بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٢٩٢ - استنتاج

دل سالك زمانى به قداست مسجد باقى مى‌ماند كه جسمش اطاعت او كند و بذر گياهان هوس را در دامن آن مسجد نپاشد؛ چرا كه گياهان هرزه همچون دوستان فاسدى هستند كه در هر سرايى برويند، آنجا را به مخروبه‌اى تبديل مى‌سازند.

پس اى سالك، با تلاش و تهذيب و تأديب نفس، ريشه‌هاى اين گياه را از سراى دل بركن و خود را از آفات آن مصون فرما.

اى سالك عاشق، كژى و هوا و هوسهاى نفس، در واقع همان گياه خرّوب وجود تو است مبادا همچون كودكان به سوى اين گياهان خوش‌رو و رنگ، رو كنى.

در پيشگاه الهى به ناتوانى و گناه خويش اقرار كن تا خدا تو را از توجهات خاص خود محروم نسازد.

تواضع و اقرار به جهالت در پيشگاه خدا، بهتر از تكبر و غرور در مقابل خداى متكبّر است.

اى سالك، اقرار به گناه در پيشگاه الهى درسى است كه مى‌بايست از پدرت حضرت آدم بياموزى او به خطايش اقرار كرد تا مورد عفو خداى كريم قرار گرفت.

قالا رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا وَ إِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنا وَ تَرْحَمْنا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِينَ‌[١]

«- آدم و همسرش حوا- گفتند: پروردگارا! ما به خويشتن ستم كرديم و اگر ما را نبخشى و بر ما رحم نكنى از زيانكاران خواهيم بود.»

[١] - اعراف: ٢٣