بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٢٩١ - استنتاج

آيا معانى «فنا» و «هلاكت» در دو آيه فوق چيزى غيراز درهم پاشيدن نظام معتدل زندگى مادى موجودات و مخلوقات جهان است؟!

قرآن براى اثبات اصل فناپذيرى و ناپايدارى زندگى دنيا، تعبيرات و تشبيهات بسيار زيبا و گويايى دارد توجه كنيد:

١- دنيا محل زراعت است:

... مَنْ كانَ يُرِيدُ حَرْثَ الدُّنْيا نُؤْتِهِ مِنْها ...[١]

«كسى كه كشت دنيا را مى‌طلبد از آن به او مى‌دهيم.»

٢- دنيا، متاع است‌

... ذلِكَ مَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا ...؛[٢] «اينها سرمايه زندگى پست- مادى- هستند.»

٣- دنيا شكوفه است‌

... زَهْرَةَ الْحَياةِ الدُّنْيا ...[٣] «شكوفه‌هاى زندگى دنيا»

٤- ٥- ٦- ٧- ٨- دنيا بازى، سرگرمى، تجمل‌پرستى، تفاخر و فزون‌طلبى است.

اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَياةُ الدُّنْيا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ زِينَةٌ وَ تَفاخُرٌ بَيْنَكُمْ وَ تَكاثُرٌ فِي الْأَمْوالِ وَ الْأَوْلادِ ...[٤]

«بدانيد زندگى دنيا تنها بازى و سرگرمى، و تجمل‌پرستى و تفاخر در ميان شما و افزون‌طلبى در اموال و فرزندان است.»

موارد هشتگانه فوق، كه قرآن در وصف دنيا و زندگى دنيايى بيان نموده است، هركدام به نوعى بيانگر معنا و مفهوم طبيعت ناپايدار و فناپذيرى دنيا است.

*** با توجه به مطالب فوق و انطباق آن با قسمت آخر اين حكايت در مورد گفتگوى حضرت سليمان و گياه خرّوب، مولانا چنين نتيجه مى‌گيرد:

[١] - شورى: ٢٠

[٢] - آل عمران: ١٤

[٣] - طه: ١٣١

[٤] - حديد: ٢٠