بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٢٥ - استنتاج

اين آيات، با صراحت كامل حسرت و پشيمانى افرادى را بيان مى‌كند كه در دنيا دوستى فاسدان را بر دوستى افراد صالح برگزيدند و اكنون كه مى‌خواهند تاوان مفاسد خود را پس بدهند، گناه فساد خود را به گردن دوستان ناب مى‌اندازند بديهى است كه دوستان ناباب آنها هم مسؤوليت انحراف آنان را به عهده نخواهند گرفت. قرآن چه زيبا جدال اين دو گروه (مفسد و پيروان آنها) را بيان مى‌كند:

وَ أَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلى‌ بَعْضٍ يَتَساءَلُونَ.*

«آنها رو به يكديگر كرده و از هم سؤال مى‌كنند.»

قالُوا إِنَّكُمْ كُنْتُمْ تَأْتُونَنا عَنِ الْيَمِينِ.

«گروهى مى‌گويند- شما رهبران گمراه- از طريق خيرخواهى و نيكى وارد شديد- اما جز فريب در كارتان نبود-»

قالُوا بَلْ لَمْ تَكُونُوا مُؤْمِنِينَ.

«- رهبران گمراه- مى‌گويند: شما خودتان اهل ايمان نبوديد- تقصير ما چيست؟-»

وَ ما كانَ لَنا عَلَيْكُمْ مِنْ سُلْطانٍ بَلْ كُنْتُمْ قَوْماً طاغِينَ.

«ما هيچگونه سلطه‌اى بر شما نداشتيم، بلكه شما خود قومى طغيانگر بوديد.»

فَحَقَّ عَلَيْنا قَوْلُ رَبِّنا إِنَّا لَذائِقُونَ.

«اكنون فرمان خدا بر همه ما مسلّم شده و همگى از عذاب او مى‌چشيم.»

فَأَغْوَيْناكُمْ إِنَّا كُنَّا غاوِينَ.[١]

«ما شما را گمراه كرديم، همانگونه كه خود گمراه بوديم.»

اين تنها آيات فوق نيست كه مخاصمه و جدال دو گروه رهبران و پيروان فاسد در روز قيامت را بيان مى‌كند، بلكه آيات بسيارى در اين زمينه وجود دارد و جهت اقتصار به همين مورد اكتفا شد و با بيان آن، خواستم بگويم كه يكى از پديده‌هاى قابل انطباق، همين پديده مخاصمه دو گروه از دوستان با همديگر است، اين مورد همچنانكه در آخرت وجود دارد در دنيا نيز بسيار ديده شده است؛ يعنى افرادى‌

[١] - صافات: ٢٧ الى ٣٢