ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٤ - *(جايى براى بول و غائط اختيار كردن و روش) * *(داخل و خارج شدن و آداب آن) *

من در حالتهايى هستم كه ترا بزرگ ميدارم و شرم ميكنم از اينكه در آن حال ذكر تو كنم. پس خداى تعالى فرمود: اى موسى مرا ذكر گوى يا بياد آر در هر حال كه باشى.

و شخص جايز نيست به بيت الخلا داخل شود در حالى كه با او انگشترى باشد كه بر آن اسم خدا منقوش است، يا با مصحف و نوشته‌اى كه در آن قرآن است. پس هر گاه داخل شد و انگشترى كه نام خداوند بر آن منقوش است بدست داشت وقت استنجا بايد آن را از دست چپ كه (با آن خود را ميشويد) در آورد، و همچنين اگر بدست او انگشترى است كه نگينش از سنگريزه چاه زمزم است بايد بهنگام استنجا آن را از دست بيرون آورد، پس چون شخص از انجام كار خود فراغت يافت بايد بگويد: «الحمد للَّه الّذي أماط عنّي الأذى و هنّأني طعامي (و شرابى) و عافاني من البلوى» يعنى: حمد مخصوص خداوندى است كه اين فضولات را از من دور گردانيد و خوراك [و آشاميدنى‌] من را بر من گوارا ساخت، و مرا عافيت و تندرستى از بلاها عطا فرمود.

و استنجا با سه سنگ صورت ميگيرد، سپس با آب (موضع را ميشويند) پس اگر به آب (به تنهائى) بسنده شود كافى و رواست.

و استنجا كردن با سرگين چهار پايان و استخوان جايز نيست زيرا نمايندگان اعزامى جنّ خدمت رسول خدا ٦ آمده و عرض كردند: اى رسول خدا ما را بهره‌اى‌