ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣١٤ - *(باب فضيلت نماز) *

هنگامى كه نمازگزار بنماز مى‌ايستد در طول نماز خود از سه خصلت برخوردار است:

اوّل آنكه فرشتگان از جاى پاهايش تا اطراف آسمان بر او گرد مى‌آيند، و ديگر آنكه رحمت و بركت الهى او را فرا ميگيرد از اطراف آسمان تا فرق سر او، و سوّم آنكه فرشته‌اى بر او گمارده شود كه ندا ميكند: اگر نمازگزار بداند با چه كسى مشغول مناجات است هرگز از نماز فارغ نشود. (يا اگر اين نمازگزار ميدانست با چه كسى راز و نياز ميكند هرگز نمازش را بپايان نميرسانيد تا سايه رحمت الهى كه بر او فائض است منقطع نگردد).

٦٣٧- امام رضا ٧ فرمود: نماز وسيله قرب هر پرهيزكار است.

توضيح: «اكثر علماء نماز را بر نافله حمل كرده‌اند و در تأييد اين از امام كاظم ٧ نقل شده كه فرمود: نمازهاى نافله اسباب قرب مؤمنان است، و نيز رسول خدا ٦ فرمود: و إنّه ليتقرّب إليّ بالنّوافل يعنى با نوافل است كه ميتوان بمن تقرّب جست».

٦٣٨- امام صادق ٧ فرمود: محبوبترين كارها در پيشگاه خداوند عزّ و جلّ نماز است، و آن آخرين سفارش پيامبران عليهم السّلام است (يعنى بنماز چندان تأكيد داشتند كه حتّى هنگامى كه اجل ايشان فرا رسيد نيز آخرين وصيّتشان بر بپا داشتن نماز بود) چقدر نيكوست شخص غسل كند (هر گاه غسلى بر عهده اوست مثلا جنب است) يا وضو سازد و وضو را بنحو اسباغ انجام دهد (يعنى هر عضو را دو بار بشويد، البتّه احوط آنست كه دو بار آب بريزد و فقط يك بار بشويد و محلّى را كه آب بر آن ميريزد بنگرد كه آب كاملا بتمام زواياى اعضاى وضو رسيده باشد) آنگاه‌