ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٤ - مقدمه مؤلف

وى روزى از كتاب محمّد بن زكريّاى رازى طبيب كه نامش را «من لا يحضره الطبيب» گذارده ياد كرد و گفت آن كتابيست در موضوع خود (با كمى حجمش) جامع و وافى، و از من درخواست كرد كه در فقه و حلال و حرام و قوانين و مقرّرات شرع كتابى بنويسم بقسمى كه همه آنچه را كه در موضوعات مختلف فقه (از طهارت تا ديات) تاكنون نوشته‌ام در برداشته باشد و آن را «كتاب من لا يحضره الفقيه» نام نهم، تا بوقت نياز بدان مراجعه كرده و مورد اعتماد و اطمينانش باشد و بآن عمل كند، و با كسانى كه آن را مطالعه كرده و از آن نسخه برداشته و بآنچه در آنست عمل كنند در اجر شريك باشد، در صورتى كه وى از بيشتر كتابهايم كه همراه خود داشتم نسخه برداشته و يا از من بگوش خويش احاديثش را شنيده و اجازه روايتش را نيز گرفته بود، و بر تمامى آنها كه حدود ٢٤٥ مجلّد ميشد آگاهى داشت.

اينجانب چون او را- كه خداى توفيقش دهد- اهل و شايسته يافتم پيشنهادش را باين كار پذيرفتم، و اين كتاب را با حذف اسانيد كه مبادا بسبب نقل آن حجم كتاب زياد شود، تأليف كردم، اگر چه در ذكرش فائده بسيار بود.

و در اين كتاب بخصوص نظر نداشتم هر چه بمن روايت كرده‌اند همه را بياورم مانند ديگر مصنّفان كه آنچه شنيده‌اند مى‌آورند، بلكه منظورم اين بود كه آن دسته از رواياتى كه بدان فتوا ميدهم و بصحّت صدورش از معصومين عليهم السّلام- بهر دليل- وثوق‌