ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٣٥ - (نفاس و احكام آن)

هيجده روز است زيرا كمترين مدّت حيض سه روز و بيشترين آن ده روز است و حدّ وسط نيز پنج روز، پس خداى عزّ و جلّ براى زنى كه زائيده است مجموع [روزهاى‌] كم و وسط و بيشتر حيض را رويهم قرار داد.

و اخبارى كه روايت شده در مورد اينكه زن چهل روز و بيشتر نماز را ترك كند تا پاك شود جملگى معلول است و براى تقيّه وارد شده است و جز اهل خلاف به آنها فتوى نميدهند.

شرح: «روايات در حكم زنى كه خون نفاسش از ده روز بگذرد اختلاف دارد و از اين رو فتاوى فقها نيز مختلف است، و مشهور آنست كه اگر در حيض داراى عادت است ايّام عادت خود را نفاس قرار دهد و اگر نيست، ده روز از آن را نفاس حساب كند و نماز را ترك و بقيّه را اگر در ايّام حيض است و يا بصفات آن، حيض قرار دهد، و اگر از أيّام مقرّر تجاوز كرد و بصفت حيض نبود تا هفت روز ميان تروك حائض و اعمال مستحاضه جمع كند، همچنين در مورد عدم تميز و پس از آن باقى را استحاضه داند».

٢١١- و عمّار ساباطى از امام صادق ٧ روايت كرده گويد: از آن حضرت سؤال كردم در مورد آن زنى كه درد زايمان او يك يا دو روز و يا بيشتر از آن طول بكشد و زردى يا خون ببيند با نماز چه كند؟ آن حضرت فرمود: تا نزائيده است نماز ميخواند و وقتى درد زايمان بر او غلبه كرد و نتوانست نماز بخواند پس از آنكه بهبود يافت قضا كند.