ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٥٠ - *(باب احكام سهو در نماز) *

بتكليف خود كه بايد ركعت چهارم را بجا آورد عمل نمايد و آنكه چهار ركعت ميداند سلام بدهد، و آنكه شك دارد به تكليف شك».

و هر گاه نمازى را كه قضا شده فراموش كنى و ندانى كه چه نمازى بوده در اين صورت يك نماز دو ركعتى و يك نماز سه ركعتى و يك نماز چهار ركعتى بگزار، حال نمازى كه فراموش شده اگر ظهر يا عصر يا عشاء باشد، كه تو چهار ركعت خوانده‌اى، و اگر مغرب باشد، كه تو يك نماز سه ركعتى كه بجاى آن محسوب شود خوانده‌اى، و اگر نماز صبح باشد، در اين صورت هم تو نماز دو ركعتى به عوض آن خوانده و اداء تكليف كرده‌اى.

و هر گاه در اثناى نماز از روى فراموشى- نه بعمد- سخنى بگوئى، مثلا بگوئى:

صفها را مرتّب كنيد، در اين صورت نمازت را تمام كن، و دو سجده سهو بجاى آور.

١٠٢٩- و در روايتى منقولست در مورد كسى كه در اثناى نماز از روى فراموشى سخن بگويد بايد نماز را تمام كند و بعد تكبير بسيار گويد. و هر كه در ميان نماز عمدا سخنى خارج از نماز بگويد بايد نمازش را اعاده كند. (يعنى نمازش باطل است) و هر كه در نماز ناله كند يا آه بكشد در حكم كسيست كه غير از ذكر سخن گفته باشد يا چنانست كه سخنى گفته است (يعنى آه كشيدن و ناله كردن در نماز حكم سخن گفتن را دارد در صورتى كه عمدى نباشد مبطل نيست).