ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٤٩ - *(باب احكام سهو در نماز) *

است، در اين صورت لازم نيست نمازش را اعاده كند، زيرا در حين فارغ شدن از نماز به حقّ نزديكتر بوده تا حال بعد از آن، كه شكّ حاصل شده است.

١٠٢٨- در كتاب نوادر ابراهيم بن هاشم آمده است: «از امام صادق ٧ پرسيدند در مورد امامى كه بر چهار نفر يا پنج نفر پيش نماز باشد؛ آنگاه شكّى بروز كند و دو تن از مأمومين بعنوان اشاره سه بار سبحان اللَّه بگويند يعنى امام سه ركعت خوانده است، و سه نفر ديگر چهار بار سبحان اللَّه بگويند كه يعنى امام چهار ركعت خوانده است، دو نفر أوّل با ذكر تسبيح و اشاره بگويند: برخيزيد (چون سه ركعت خوانده‌ايد) و دسته ديگر باشاره بگويند: بنشينيد كه چهار ركعت تمام شده است، و پيشنماز نظرش موافق يكى از اين دو دسته باشد يا احتمال هر دو طرف نزد او مساوى باشد، در اين صورت ايشان چه بايد بكنند؟ امام ٧ فرمود: اگر همه مأمومين يقين داشته باشند يا گمان آنان بر يكطرف باشد سهو امام اعتبار ندارد، و اگر امام خود يقين داشته باشد سهو مأمومين بى‌اعتبار است و بايد به اعتقاد امام عمل كنند، و سهو در سهو وجود ندارد و حكمى هم ندارد، و در نماز مغرب و نماز صبح شكّ يا سهو در ركعات موجب بطلان نماز است، و همچنين شكّ در دو ركعت اوّل از هر نمازى موجب بطلان نماز است، و هر گاه نظر امام و مأمومين مختلف باشد بر ايشانست كه رعايت احتياط كرده و نماز را اعاده كنند و عمل به جزم كنند».

شرح: «احتمال دارد كه از جمله «فعليه و عليهم في الاحتياط و الاعادة و الاخذ بالجزم» مراد آن باشد كه هر كدام به تكليف خود عمل كنند آنكه سه ركعت ميداند