ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٤٦ - *(باب احكام سهو در نماز) *

١٠١٨- و فضيل بن يسار از امام صادق ٧ از سهو پرسيد، فرمود: هر كس سهوش را متوجّه شود و آن را تدارك كند پس دو سجده سهو بر او نيست، و سجده سهو واجب نيست مگر بر كسى كه نداند آيا در ركعات زياد كرده يا كم كرده است.

شرح: «شايد مراد بزياده و نقصان ركعات باشد، و مراد به سهو آنچه نماز احتياط و دو سجده سهو را واجب مى‌كند باشد».

١٠١٩- و حلبى از آن حضرت ٧ روايت كرده كه فرمود: هر گاه ندانستى كه چهار ركعت خوانده‌اى يا پنج ركعت و نيز ندانستى آيا زياد كرده‌اى يا كم پس تشهّدى بخوان و سلام ده و دو سجده سهو بجاى آر بدون ركوع و قراءت، و تشهّد خفيفى پس از انجام دو سجده بجاى آر و سلام ده.

١٠٢٠- و محمّد بن مسلم گويد: از امام باقر ٧ پرسيدند: مردى در ركعت دوّم امام وارد نماز شد، و زمانى كه امام نماز را تمام كرد او نيز با مردم بيرون رفت، سپس متذكّر شد كه يك ركعت از او فوت شده، فرمود: يك ركعت بجاى آورد.

١٠٢١- عبد الرّحمن بن حجّاج گويد: حضرت كاظم ٧ فرمود: از پدرم ابو عبد اللَّه ٧ پرسيدم: شخصى در نماز نميداند دو ركعت خوانده يا سه ركعت يا چهار ركعت چه كند؟ فرمود: (پس از سلام نماز در همان ركعت) دو ركعت در حال‌