ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٤٠ - *(باب احكام سهو در نماز) *

ركعت دوّم كه بخوانى نمازت بى‌قراءت نيست) گويد: عرض كردم در ركعت دوّم فراموش كردم چه؟ فرمود: در ركعت سوّم بخوان، گويد: عرضكردم من در همه نماز سهو مى‌كنم؟ فرمود: اگر ركوع و سجود را حفظ كنى و در اين دو سهو نكنى نمازت درست است.

١٠٠٥- زراره از يكى از دو امام باقر و يا صادق عليهما السّلام نقل كرده كه فرمود: براستى كه خداوند تبارك و تعالى ركوع و سجود را فريضه و واجب ساخته (آنجا كه فرموده: «وَ ارْكَعُوا»، «وَ اسْجُدُوا») و قراءت را (كه عبارت از خواندن حمد و سوره است) سنّت است (يعنى وجوبش از قرآن بطور مستقيم ظاهر نشده است) پس هر كس عمدا ترك قراءت كند بايد نمازش را دوباره (با قراءت حمد و سوره) بخواند، و هر كس فراموش كرد چيزى بر او نيست (يعنى لازم نيست كسى كه از روى فراموشى حمد يا سوره يا هر دو را ترك كرده است نمازش را اعاده كند).

١٠٠٦- محمّد بن مسلم گويد: امام باقر ٧ در مورد شخصى كه پس از رفتن به سجده شك كند كه ركوع بجا نياورده است فرمود: نماز را ادامه ميدهد مگر اينكه يقين كند ركوع بجا نياورده است و اگر علم قطعى براى او حاصل شد كه ركوع نكرده است پس اين دو سجده را رها كند كه بدون ركوع بوده و بنا نهد بر نمازى كه تمام كرده يعنى برخيزد و يك ركوع و دو سجده بجاى آورد و نمازش را ادامه دهد و تمام كند، و اگر پس از آنكه از نماز فارغ شود يقين بهمرساند كه ركوع نكرده است برخيزد و يك ركعت با ركوع و دو سجده بجاى آورد، و (از گناه يا سجده سهو يا اعاده‌