ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٧٤ - باب در بيان چگونگى خواندن نماز از آغاز آن تا پايان آن

٩٢١- شخصى از امير المؤمنين ٧ سؤال كرده گفت: اى پسر عموى بهترين خلق خداوند متعال معنى اينكه در تكبيرة الاحرام دستهاى خود را بلند ميكنى چيست؟ آن حضرت در پاسخ فرمود: معناى اين كار آنست كه نمازگزار چنين مى‌نمايد كه خداوند بزرگ و يكتا و بى‌همتائى كه براى او همانند و نظير نيست با انگشتان سوده نگردد، و با حسها چه ظاهرى و چه باطنى درك نشود.

و چون تكبير الاحرام كه تكبير افتتاح است گفتى و به نماز آغاز كردى پس سوره حمد را با يك سوره ديگر بخوان، و هر سوره‌اى را كه بخواهى ميتوانى بخوانى و در انتخاب دستت باز است مگر چهار سوره را كه عبارت است از سوره «و الضّحى» و سوره «الم نشرح» كه اين دو يك سوره محسوب است، و نيز سوره «لإيلاف» و «أ لم تر كيف» (يعنى سوره فيل) كه نيز اين دو يك سوره بحساب مى‌آيد، و اگر بخواهى كه آنها را بخوانى و سوره و الضّحى و ألم نشرح را در يك ركعت ميخوانى، و أ لم تر كيف و لإيلاف را نيز در ركعت ديگر، و هيچ گاه يكى از اين سورهاى چهارگانه را بدون قرينش در يك ركعت از نمازهاى واجب خويش مخوان، و هرگز در نمازهاى واجب ميان دو سوره قرآن مكن (يعنى دو سوره غير آنكه گفته شد با هم در يك ركعت مخوان) امّا در نمازهاى نافله و مستحبّى هر چه خواهى از سورها با هم بخوان (دو سوره و يا سه سوره و بيشتر)، و در نمازهاى واجب هيچ يك از سوره‌هاى سجده را (كه در آن سجده واجب است) و آن چهار سوره است مخوان و آنها عبارتند از سوره‌