ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٦٤ - باب در بيان چگونگى خواندن نماز از آغاز آن تا پايان آن

نشانه نهايت خشوع در سجده است)

و هنگام سجده هشت استخوان را تكيه‌گاه ساخته يا اين هشت موضع را بر زمين نهاده بود: پيشانى، دو كف دست، دو كاسه زانو (قسمتى كه با دست ميتوان آن را بطور محدود حركت داد و به آن كشكك هم مى‌گويند) سر انگشتان مهين دو پا يا سرهاى دو شست پا، و بينى، هفت موضع اوّل فرض و واجب است، و بينى بر خاك نهادن سنّت است، و به اين عمل كه بينى را بر خاك بمالند ارغام گويند و مستحبّ است. سپس آن حضرت سر از سجده برداشت و وقتى راست نشست گفت: «اللَّه اكبر» آنگاه بر جانب چپ خود نشست به اين نحو كه پشت پاى راست خويش را درون پاى چپ يا كف پاى چپ قرار داد، و در اين حال گفت: «أستغفر اللَّه ربّي و أتوب إليه» (يعنى: از پروردگارم ميخواهم كه مرا بيامرزد و از گناهانم درگذرد، و من ديگر بسوى او باز ميگردم) و در همان حال كه نشسته بود گفت: «اللَّه اكبر» و بسجده دوّم رفت، و همان افعال و اقوالى را كه در سجده اوّل معمول داشته بود مجددا بجاى آورد، و در ركوع و سجود از هيچ جزئى يا عضوى از بدنش براى تكيه دادن يا نگهداشتن عضوى ديگر كمك نگرفت (بر خلاف آنكه بعضى افراد در ركوع پهلوى خود را بر ذراع و مرفق خويش مى‌گذارند يا در سجده آرنج خود را بر ران تكيه ميدهند) بلكه آرنجها و بازوان خود را از دو طرف شانه گشوده و بالاتر از زمين نگه داشته و بر زمين نگذاشته بود با حالتى همچون دو بال گشوده از هم، به اين ترتيب آن حضرت دو ركعت نماز خواند، و بعد گفت: اى حمّاد اين چنين نماز كن».