ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٣٩ - *(باب) * *(چگونگى اذان و اقامه و ثواب كسى كه اذان بگويد) *

هيچ حال ذكر خداوند را ترك مكن، و هر گاه شنيدى كه مؤذّن آواز اذان برداشته و تو در بيت الخلا بودى تو نيز ذكر خداوند عزّ و جلّ كن و همان گونه كه مؤذّن مى‌گويد تو هم بگوى.

٨٩٣- زيد شحّام از امام صادق ٧ سؤال كرد كه هر گاه شخصى اذان و اقامه را فراموش كند تا داخل نماز شود چه بايد بكند؟ آن حضرت فرمود: اگر پيش از قراءت بياد آورد پس صلوات بر پيامبر و آل او فرستد و اقامه گويد (و نماز را از سر گيرد) و اگر زمانى بخاطر آورد كه شروع به قراءت كرده بود در اين صورت نمازش را تمام كند.

شرح: «مراد از صلوات «السلام عليك ايّها النبيّ و رحمة اللَّه و بركاته» است».

٨٩٤- از عمّار ساباطى روايت كرده‌اند كه گفت: از امام صادق ٧ پرسيدند: شخصى هنگام اذان گفتن يك جمله يا يك فصل از اذان را فراموش كرده است بگويد و وقتى از اذان و اقامه فارغ شده بيادش آمده كه يك بخش را نگفته تكليفش چيست؟ آن حضرت فرمود: به همان بخش از اذان كه فراموش كرده باز ميگردد و آن را مى‌گويد، و در ضمن بايد از آن فصل تا آخر اذان را نيز مجدّدا بگويد و تمام اذان يا اقامه را (در اين قبيل موارد) لازم نيست اعاده كند (بلكه از همان قسمت كه فراموش شده تا آخر اذان يا اقامه را بايد گفت).