ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٣٨ - باب *(ركود و سكون ظاهرى آفتاب) *

تسبيح خداوند ميگويند از پشت آن مدد ميكنند و آفتاب را حركت ميدهند در فلك جوّ تا غروب كند.

شرح: «مراد از ركود آفتاب مكثى است كه بنظر انسان در هنگام زوال يعنى نقطه انتهائى سايه ميرسد نه ركود واقعى، و إلّا با اختلاف افق شهرها هر لحظه بايد آفتاب را ركود باشد و لازمه‌اش آنست كه آفتاب اساسا حركت نكند و اين باطل است، و ركود را در حديث بعد در روز جمعه منفى ميداند زيرا مسلمين بنماز جمعه حاضر شده و به خطبه گوش فرا داشته و زمان بر آنها زود ميگذرد و احساس نميكنند».

٦٧٦- از امام صادق ٧ در باره خورشيد سؤال كردند كه چگونه است كه آفتاب در هر روز (وقت ظهر) لحظاتى از حركت ميايستد ولى در روز جمعه اين سكون را ندارد؟ آن حضرت فرمود: زيرا خداوند عزّ و جلّ روز جمعه را تنگ‌ترين و كوتاه‌ترين روزها قرار داده است، پس به آن حضرت عرضكردند: چرا آن روز را كوتاه‌تر از سائر روزها قرار داده است؟ فرمود: زيرا خداوند متعال بخاطر حرمت روز جمعه در پيشگاه خويش كه روز رحمت الهى است مشركان را در آن روز عذاب نميفرمايد.

٦٧٧- و نيز از حريز بن عبد اللَّه روايت شده است كه گفت: در خدمت امام صادق ٧ بودم كه شخصى از آن حضرت سؤال كرده گفت: فدايت گردم همانا آفتاب تا قبل از زوال بتندى حركت ميكند سپس لحظاتى چند از حركت ميايستد (يا حركت آن كند مى‌شود سبب چيست؟) آن حضرت فرمود: در آن لحظات از خداوند متعال رخصت ميخواهد و كسب تكليف ميكند آيا زوال خود را آغاز كند.