ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٧١ - در اخبار نادر

بنا بر مرسوم شركاء در مصيبت، خودشان در ميان خويش يك ديگر را سر سلامتى نميدهند بخلاف كسانى كه در نعمتى شريكند، كه بيكديگر تبريك ميگويند، و نيز ممكن است بتوان گفت: مصيبتى كه بر اهل بيت عليهم السّلام وارد مى‌شود مصيبتى براى همه مسلمين است بنا بر اين جملگى در آن شريكند، و در اين ميان آنان كه صبورترند سايرين را به شكيبائى و بردبارى دعوت ميكنند و بديهى است كه اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السّلام در استقامت و تسليم در برابر قضاى الهى پايدارتر از همه مسلمانان هستند، و اللَّه تعالى يعلم).

٥٦٤- از امام موسى بن جعفر عليهما السّلام سؤال كردند در باره شخصى كه به پسر يا دختر خود (بعنوان كلمات ناشى از احساسات محبت آميز و صرفا از روى عطوفت و مهر قلبى) ميگويد: پدرم و مادرم بفدايت يا پدر و مادرم فداى تو شود، آيا بكار بردن اين گونه عبارات بنظر شما اشكال دارد؟ آن حضرت پاسخ فرمودند: اگر پدر و مادرش زنده و در قيد حيات‌اند من بكار بردن اين نوع سخنان را كه خود نوعى بيحرمتى به ايشانست عقوق ميدانم، و اگر آن دو وفات يافته‌اند اشكالى ندارد.

٥٦٥- امام صادق ٧ فرمود: صبر دو گونه است: يكى صبر در هنگام مصيبت و گرفتارى است كه خوب و نيكو است و صبر ديگر كه از اين بهتر و برتر است صبر و خويشتندارى بهنگام رو برو شدن با چيزى است كه خداوند عزّ و جلّ آن را بتو حرام كرده و همين مانع تو از انجام آن كار حرام گردد.

٥٦٦- و باز آن حضرت فرمود: همانا خداوند تبارك و تعالى بر بندگان خود با قرار