ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٤٣ - باب تيمم

٦ دستور فرمود كجاوه‌اى آوردند و ما در آن يا در پس آن خود را از چشمها پوشانيدم و فرمود آب آوردند و من و زنم با هم در آنجا غسل كرديم بعد پيامبر ٦ بمن فرمود: اى أبا ذر در چنين مواقع همان خاك براى تو كافيست كه تيمم كنى اگر چه ده سال هم آب پيدا نشود.

و هر گاه شخص در سفر باشد و بقدرى آب همراه داشته باشد كه بتواند با آن تنها وضو بسازد بايد تيمّم كند و وضو نگيرد مگر آنكه بداند كه قبل از فوت شدن وقت نماز به آب دسترسى پيدا ميكند.

٢٢٣- و عبد الرّحمن بن أبى نجران از موسى بن جعفر عليهما السّلام سؤال كرد: در مورد سه نفر كه در مسافرت هستند يكى از ايشان جنب است و دومى مرده و سومى وضو ندارد، وقت نماز فرا رسيده و همراه آنان فقط مقدارى آب است كه براى يكى از آنها كافيست، حال كداميك از آنها آب را بردارد و چگونه عمل كنند؟ آن حضرت فرمود: شخص جنب غسل ميكند، مرده را با تيمّم دفن ميكنند و آنكه وضو ندارد هم تيمّم ميكند، زيرا غسل جنابت فريضه است كه وجوب آن از قرآن ظاهر شده و غسل ميّت سنّت است كه وجوب آن از ناحيه رسول خدا ٦ مقرّر گرديده، و تيمم براى آخرى جايز است (اگر چه وجوب آن نيز از قرآن ظاهر شده لكن چون رفع جنابت كه حدث اكبر است مهمتر از رفع حدث اصغر ميباشد پس آب بمصرف غسل‌