آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٤٥٠ - فصل دعاهاى مختص به اوقات مخصوص

فصل: دعاهاى مختص به اوقات مخصوص‌

١- امير المؤمنين- ٧- هنگام ورود به صبح، سه بار مى‌فرمود:

٦٩١- «سبحان اللَّه الملك القدّوس».

يعنى: «منزه است خداوند! آن پادشاه مقدس».

(آنگاه مى‌فرمود:)

«اللّهمّ انّى اعوذ بك من زوال نعمتك و تحويل عافيتك، و من فجأة نقمتك، و من درك الشّقاء، و من سوء القضاء، و من شرّ ما سبق في الكتاب. اللّهمّ انّى اسألك بعزّة ملكك، و شدّة قوّتك، و بعظم سلطانك، و بقدرتك على خلقك»

. يعنى: «خدايا! به تو پناه مى‌برم از زايل شدن نعمت و دگرگونى عافيتت، از عقوبت ناگهانى و رسيدن به شقاوت، از سرنوشت بد و از شرّ هر آنچه برايم نوشته و مقدر گرديده است. بار الها! از تو درخواست مى‌كنم و تو را قسم مى‌دهم به عزّت حكومتت و نيروى شديدت و سلطنت عظيمت و قدرت بر خلقت».

آنگاه حاجت خود را طلب نما ٢- على- ٧- صبح كه مى‌كرد مى‌فرمود:

٦٩٢- «مرحبا بكما من ملكين حفيظين كريمين، املى عليكما ما تختاران ان شاء اللَّه»

. يعنى: «آفرين بر شما اى دو فرشته حافظ و كريم! به خواست خداوند چيزى را بر شما املا مى‌كنم كه آن را براى من ذخيره سازيد».