آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٤٣ - فوايد دعا

نيست مگر آنكه بزودى باز خواهد شد».

«عمرو بن جميع» نيز از آن حضرت روايت كرده كه فرمود:

٣١- «من لم يسأل اللَّه من فضله افتقر».

يعنى: «كسى كه از فضل و عنايت ويژه حق، درخواست نكند فقير مى‌ماند».

و از على- ٧- روايت شده است كه فرمود:

٣٢- «ما كان اللَّه ليفتح باب الدّعاء و يغلق عنه باب الاجابة».

يعنى: «مبادا بپندارى كه خداوند متعال، در دعا را گشوده ولى در اجابت را بسته است».

و نيز فرمود:

٣٣- «من اعطى الدّعاء لم يحرم الاجابة»

. ٣ يعنى: «اگر خداوند سبحان به كسى توفيق دعا بدهد، او را از اجابت محروم نخواهد ساخت».

ب- دعا خودش ذاتا عبادت است و مطلوب حق مى‌باشد كه بندگان از اين طريق، خشوع و فقر خود را ابراز مى‌دارند چنانچه فرمود:

وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ‌.

يعنى: «جنها و انسانها را خلق نكردم مگر اينكه بنده من باشند (يعنى كمال اين دو موجود در اين است كه بندگى مرا بكنند)».[١] «عبادت» در لغت به معناى «ذلّت» است و در اصطلاح، بهترين و زيباترين مظهر تذلّل و خشوع در برابر معبود مى‌باشد.

پيامبر اكرم- ٦- فرمود:

«الدّعاء مخّ العبادة»

[٢].

[١] - سوره ذاريات، آيه ٥٦.

[٢] - در حديث ٥٧ خواهد آمد.