آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٢٤٨ - رجا و اميدوارى به رحمت حق

داده، نوشته مى‌شود و هم براى آن مرده».

و نيز فرمود:

٣٧٧- «من عمل من المسلمين عن ميّت عمل خير اضعف اللَّه اجره، و نفع اللَّه به الميّت»

. يعنى: «هر مسلمانى كه به نيابت از طرف ميتى، عمل خيرى انجام دهد، خداوند متعال پاداش او را دو برابر كرده به آن مرده نيز بهره‌اى مى‌رساند».

علامت سوم براى رحمت واسعه حق، فرمان او به پيامبر- ٦- است كه فرمود:

- فَاعْلَمْ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ وَ اسْتَغْفِرْ لِذَنْبِكَ وَ لِلْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ‌

[١].

يعنى: «پس بدان كه هيچ خدايى جز اللَّه نيست، براى گناه خود و گناه مردان و زنان با ايمان، آمرزش بخواه».

در اين آيه كريمه دقت كن و ببين كه چگونه ذات اقدس الهى، فرمان به استغفار را در كنار شهادت به توحيد كه اساس اسلام است و احكام الهى، حول آن محور دور مى‌زند قرار داد؟ آيا اين جز نهايت عنايت و توجه و كمال رحمت و تفضل اوست؟ به اين مقدار هم اكتفاء نكرد و در جاى ديگر فرمود:

- «انا عند ظنّ عبدى بى»

[٢].

يعنى: «گمان بنده‌ام هر چه باشد، من همان جا هستم».

و نيز كسى را كه به او سوء ظنّ داشته باشد و بر او غضب كند، ترسانيده است.

واضحتر از همه دليلها بر فراوانى لطف و محبتش نسبت به كسى كه به او حسن ظن دارد و اينكه اگر گمان بنده به او نيك باشد، هرگز خلافش را انجام نمى‌دهد، آيه شريفه قرآن است كه فرمان به توكل مى‌دهد و مى‌فرمايد:

[١] - سوره محمد٦، آيه ١٩.

[٢] - حديث ٣٦٧ گذشت.