آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٥٨٨ - ٩٩ -«الشافى»

«لطف» يعنى نيكى و احترام. گفته مى‌شود. فلانى نسبت به مردم «لطيف» است، يعنى نيكوكار است و با آنان از طريق نيكى و مهربانى رفتار مى‌كند.

لطف، گاهى اوقات به معناى ظرافت در تدبير و فعل مى‌باشد، اگر كسى حاذق و ماهر باشد، مى‌گويند فلانى سازنده‌اى است كه دستانش لطيف است.

در خبر آمده:

٨٣٣- «معنى اللطيف هو انّه خالق للخلق اللطيف كما انّه سمّى العظيم لانّه خالق للخلق العظيم».

يعنى: «معناى لطيف اين است كه او خالق خلق لطيف است، همچنان كه او را «عظيم» ناميدند، چون خالق خلق عظيم مى‌باشد».

و گفته شده: خدا «لطيف» است، يعنى به بندگان لطف دارد، از اين طريق كه بنده را به انجام طاعات، نزديك و از ارتكاب گناهان، دور مى‌نمايد.

٩٩- «الشّافى»:

يعنى او عافيت را روزى مى‌كند، بدون وساطت دوا، شفا مى‌بخشد، با اندك دعا، بلا را بر مى‌دارد و در امتحانهاى كوچك، پاداشهاى بزرگى مى‌دهد كه خداوند متعال از قول حضرت ابراهيم- ٧- مى‌فرمايد:

- وَ إِذا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ‌[١].

يعنى: «و چون بيمار شوم اوست كه شفايم مى‌بخشد».

علت عدم ذكر ساير اسماء بايد بدانى كه صرف ذكر اين اسمهاى شريف، دلالت بر نفى ساير اسماء نمى‌كند، چون در دعاهاى معصومين- عليهم السّلام- اسامى زيادى آمده كه جزء اين اسم نمى‌باشند، شايد ذكر خصوص اين اسمها به خاطر مزيّت و شرفى باشد كه بر ساير اسماء دارند.

[١] - سوره شعراء، آيه ٨٠.