آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٥٣٤ - ١٣ - نجات از سختيها و روزى حلال

يعنى: «به عزت و جلالم و عظمت و كبرياييم و نور و برترى و مقام والايم سوگند! كه هيچ بنده‌اى خواسته خودش را بر خواسته من مقدم نكرد مگر آنكه كارش را پراكنده مى‌گردانم و دنيا را برايش پذيرفته، قلبش را بدان مشغول مى‌سازم و از دنيا جز به مقدارى كه برايش مقدّر كرده‌ام به او روزى نخواهم داد و به عزت و جلالم و عظمت و كبريايم و نور و برترى و مقام والايم سوگند! كه هيچ بنده‌اى خواسته مرا بر خواسته خويش مقدم نكرد مگر آنكه ملائكه را به حفاظت او گماردم و آسمانها و زمين را عهده‌دار تأمين روزى او ساختم، پشت سر معامله هر معامله‌گرى من نفع او را در نظر مى‌گيرم (چنين بنده‌اى) دنيا به طرفش مى‌آيد و به او ميل و رغبت نشان مى‌دهد».

«ابو سعيد خدرى» گويد: شنيدم رسول خدا- ٦ و سلّم- هنگام بازگشتش از احد، در حالى كه مردم گردش را گرفته بودند و بر درختى در آن محل تكيه كرده بود، مى‌فرمود:

٨١٢- «ايّها النّاس، اقبلوا على ما كلّفتموه من اصلاح آخرتكم، و اعرضوا عمّا ضمن لكم من دنياكم، و لا تستعملوا جوارحا غذيت بنعمته في التّعرّض لسخطه بمعصيته، و اجعلوا شغلكم في التماس مغفرته، و اصرفوا همّتكم بالتّقرّب الى طاعته، من بدأ بنصيبه من الدّنيا فانّه نصيبه من الآخرة و لم يدرك منها ما يريد، و من بدأ بنصيبه من الآخرة وصل اليه نصيبه من الدّنيا و ادرك من الآخرة ما يريد»

. يعنى: «اى مردم! به اصلاح آخرت كه تكليف شماست روى كنيد و از دنيايى كه برايتان تضمين گرديده، اعراض نماييد، مبادا اعضا و جوارحى كه با نعمت الهى تغذيه شده‌اند را در گناه و فراهم آوردن خشم الهى به كار بنديد، به مغفرت‌طلبى از او مشغول باشيد و همّتان را در نزديك شدن به طاعتش صرف نماييد.

هر كس كه از اوّل به دنبال بهره‌هاى دنيايى باشد، بهره‌هاى اخروى‌اش نيز در دنيا به او داده خواهد شد و با اين حال، به آنچه مى‌خواهد نمى‌رسد، اما كسى كه از اوّل به دنبال بهره‌هاى اخروى باشد، هم بهره دنيايى به او داده خواهد شد و هم به‌