آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٣١٨ - خوشحال كردن برادر مؤمن

خوشحال كردن برادر مؤمن‌

وقتى برايت روشن شد كه خداوند متعال چقدر نسبت به محبت و دوستى بين برادران دينى عنايت دارد، بدان كه از برترين كارها نزد خدا، خوشحال نمودن آنان است.

«حسين بن يقطين» از پدرش و او از جدّش حديث كرده است كه گفت: در «اهواز» بوديم كه مردى از كاتبان «يحيى بن خالد» والى ما شد، من مقدارى خراج بدهكار بودم كه اگر مى‌خواستم آن را بپردازم، همه چيز از دستم مى‌رفت حتى از خانه‌ام آواره مى‌شدم، به من گفتند او از پيروان اهل بيت- عليهم السّلام- است اما من ترسيدم نزد او بروم، مبادا آنچه مى‌گويند درست نباشد كه در اين صورت، بايد خانه و زندگى‌ام را ترك نمايم، تنها راه چاره را در اين ديدم كه از خدا كمك بخواهم، لذا نزد حضرت صادق- ٧- آمده از او يارى طلبيدم حضرت در كاغذ كوچكى نوشتند:

٥١٦- «بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم، انّ للَّه في ظلّ عرشه ظلّا لا يسكنه الّا من نفّس عن اخيه كربته، او اعانه بنفسه، او صنع اليه معروفا و لو بشقّ تمرة و هذا اخوك و السّلام»

. يعنى: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌، همانا براى خدا زير عرشش سايه‌اى است كه در آن سايه، فقط كسى ساكن مى‌شود كه غم و اندوه را از برادر مؤمنش برطرف سازد، يا با جان، كمكش نمايد يا خيرى به او برساند و لو به مقدار نصف خرمايى و اين فرد (يعنى حامل نامه) برادر تو است، و السّلام».